دوش بي‌روي تو باغ عيش را آبي نبود

شاعر : اوحدي مراغه اي

مرغ و ماهي خواب کردند و مرا خوابي نبوددوش بي‌روي تو باغ عيش را آبي نبود
بهتر از خاک درت روي مرا آبي نبوددر کتاب طالع شوريده مي‌کردم نظر
چشم دل را حاجب شمعي و مهتابي نبودبا خيال پرتو رخسار چون خورشيد تو
گر چه از گرمي دلم را در جگر آبي نبودچشم من توفان همي باريد در پاي غمت
عقل را جز طاق ابروي تو محرابي نبوددر نماز از دل بهر جانب که مي‌کردم نگاه
از تر و خشک جهانم برگ و اسبابي نبودجز لب خوشيده و چشم تر اندر هجر تو
زانکه بحر دوستي را هيچ پايايي نبوداوحدي را دامن اندر دوستي شد غرق خون